تنبلهای غولپیکر و انسانها همزیستی هزاران ساله در آمریکای جنوبی داشتند؛ شواهد نوین انقراض را بازتعریف میکنند

تنبلهای غولپیکر و انسانها همزیستی هزاران ساله در آمریکای جنوبی داشتند؛ شواهد نوین انقراض را بازتعریف میکنند, تحقیقات جدید بر پایه تاریخگذاری مولکولی و رادیوکربن، بازهی حیات گونههای منقرضشدهی آمریکای جنوبی را بهشکل چشمگیری توسعه داده است.

نتایج نشان میدهد تنبلهای زمینی غولپیکر (مگاتریوم)، ماموتها، گربههای دندانخنجری و فیلهای جنوبی، هزاران سال طولانیتر از برآوردهای پیشین در این قاره زیست کردهاند.همزیستی طولانیمدت انسان و بزرگزیاگانفابیو هنریکو کورتیس فاریا از دانشگاه فدرال ریو دو ژانیرو بیان میکند که در میان دانشمندان هنوز اجماع کامل درباره علل انقراض بزرگزیاگان در آمریکای جنوبی برقرار نیست.

بزرگزیاگان جانورانیاند که وزن آنها از ۴۵ کیلوگرم (در برخی تعریفها تا ۱۰۰ کیلوگرم) فراتر میرود.

ا کنون انقراض ناگهانی این جانوران را در مرز پلیستوسن و هولوسن (نزدیک ۱۱٬۷۰۰ سال پیش) به همزمان شدن گرمایش زمین و گسترش جمعیت انسانی منتسب میکرد.

ینس کریستیان سونینگ از دانشگاه آرهوس معتقد است ظهور انسانهای نوین فشاری فراتر از تحمل بسیاری از گونهها ایجاد کرده و شکار همراه با تغییر زیستگاه، عامل اصلی کاهش تنوع بزرگزیاگان در سطح جهان بوده است.اما تیم کورتیس با تحلیل دندانهای هشت نمونه ư مطالعهشده از برزیل — شامل اسمیلودون پوپولاتور، نوتیوماستودون پلاتنسیس، ارموتریوم لوریلاردی و پالئولاما ماژور — به نتایج متفاوتی رسیدهاند.

تاریخگذاری رادیوکربن نشان میدهد بسیاری از این گونهها تا ۶ تا ۸ هزار سال پیش، و برخی چون پالئولاما ماژور و زنورینوتریوم باهینسه حتی تا ۳٬۵۰۰ سال پیش نیز زنده بودهاند.

اض پلیستوسن-هولوسن رویداد ناگهانی نبوده، بلکه فرآیندی تدریجی با کاهش تدریجی تنوع پستانداران در طول زمان است.

بر اساس دادههای اقلیمی، در دوره هولوسن گسترش جنگلها و کاهش علفزارها، زیستگاههای حیوانات بزرگ را بهشدت محدود کرده است. کورتیس میگوید شکار انسانها احتمالاً نقش تسریعکننده داشته، اما نمیتوان آن را عامل منفرد و اصلی دانست.دیدگاههای مخالف همچنان ادامه داردسونینگ همچنان بر نقش کلیدی افزایش جمعیت انسان تأکید دارد و یافتههای تازه را با بقای برخی بزرگزیاگان در آسیا تا دوره هولوسن همسو میداند.

سورش سینگ از دانشگاه بریستول نیز معتقد است ترکیب فشارهای انسانی و تغییرات اقلیمی، عامل اصلی نابودی بوده و حتی اگر انسانها تنها مقصر نباشند، نمیتوان آنها را کاملاً بیتقصیر تلقی کرد.نتایج کامل این مطالعه در نشریه منتشر شده است.