اینشتین آخر جهان را چطور پیش‌بینی می‌کرد؟_تونل زمان

حتی افرادی که چیزی درمورد کارهای آلبرت اینشتین در عرصه فیزیک نظری نمی‌دانند، می‌دانند او فردی زیاد باهوش می بود. اینشتین نه تنها خردمند و روشنفکر، بلکه فردی فروتن و حساس می بود که با عقاید افراد منکر خدا موافق نبوده است. او نگرش تواضع دربرابر طبیعت را ترجیح می‌داد و براین باور می بود که دانش انسان از جهان ناچیز است. اینشتین بینش‌هایی نه تنها در قلمرو فیزیک و ریاضی، بلکه در حیطه قلب انسان داشت. به همین علت می بود که او از آینده گونه انسان هراس داشت.

اینشتین در سال ۱۹۳۹ از فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا خواست به تلاش برای ساخت بمب اتم شدت بدهد. او بعدا این حرکت خود را اشتباهی بزرگ خواند. وی که دلواپس منفعت گیری انسان‌ها از تسلیحات هسته‌ای می بود، هشدار می‌داد که اگر انسان در منفعت گیری از این سلاح‌ها محتاطانه عمل نکند، بمب هیدروژنی (نیرومندترین نوع بمب اتمی) زمین را به نابودی خواهد کشاند.

افرادی که با سلاح‌های هسته‌ای آشنا نیستند، باید بدانند که انواع مختلفی از این تسلیحات وجود دارد.

اولین بمب اتم به‌کاررفته در جنگ، در سال ۱۹۵۴ در طول جنگ جهانی دوم روی هیروشیمای ژاپن انداخته شد. بمب اتم با منفعت گیری از ترکیبی از پلوتونیوم یا اورانیوم همراه با مواد منفجره مرسوم اتم‌ها را می‌شکافد. این فرایند شکافت هسته‌ای نامیده می‌بشود.

بااین‌حال، آلبرت اینشتین زیاد تر دلواپس بمب‌های هیدروژنی (بمب‌های H) می بود. این نوع بمب‌ها دستگاه‌های گرماهسته‌ای می باشند که همجوشی هسته‌ای را با شکافت ترکیب می‌کنند. بمب‌های هیدروژنی تحت فرایند شکافت قرار می‌گیرند، سپس اتم‌ها را مجدد به هم جوش خواهند داد تا قوت انفجاری آن‌ها زیاد بشود.

هراس انیشتین از آنجا اغاز شد که نیرومندترین سلاح هسته‌ای ساخته‌شده، یعنی بمب هیدروژنی ساخت شوروی در سال ۱۹۶۱ در نزدیکی قطب شمال آزمایش شد. بمب هیدروژنی مذکور که به بمب تزار معروف می بود، ۱۵۷۰ بار نیرومندتر از مجموع بمب‌هایی می بود که روی هیروشیما و ناگاساکی انداخته شد.

ایالات متحده قبلا اولین بمب هیدروژنی جهان را در سال ‌۱۹۵۲، بعد از این که رئیس‌جمهور هری ترومن تعدادی از دانشمندان پروژه منهتن را برای ساخت بمب در سال ۱۹۵۰ به کار گرفت، آزمایش کرده می بود. این اتفاق پنج سال بعد از هشدار اینشتین در رابطه گسترش‌ی ‌زیاد تر سلاح‌های هسته‌ای رقم خورد، اما همچون تعداد بسیاری از هشدارها  نادیده گرفته شد. در روبه رو با هراس‌های تازه بعد از جنگ جهانی دوم و خاطره‌ای که از کشتارهای جنگ جهانی دوم به یاد مانده می بود، ابرقدرت‌های جهان باز هم به سمت ساخت سلاح اتمی زیاد بزرگ‌تر و مخرب‌تر حرکت کردند.

ده سال بعد از این که آلبرت اینشتین جایزه نوبل را دریافت کرد، با یکی از برجسته‌ترین فیلسوفان و متفکران قرن بیستم، یعنی برتراند راسل متحد شد تا درمورد خطر بمب‌های هیدروژنی هشدار دهد. بیانیه راسل-اینشتین توسط تعدادی دیگر از فیزیکدانان و ریاضیدانان برجسته امضا شد و در سال ۱۹۵۵ در لندن تحویل داده شد.

بند پایانی بیانیه به گفتن خلاصه‌ای کامل، محتوای آن را شرح می‌دهد: «با دقت به این حقیقت که در هر جنگ جهانی آینده قطعا از سلاح‌های هسته‌ای منفعت گیری خواهد شد و این گونه سلاح‌ها ادامه حیات بشر را با تهدید می‌کند، از دولت‌های جهان می‌خواهیم مقصد جنگ جهانی را جستوجو نکنند و برای حل درگیری‌هایی که بین آن‌ها پیش می‌آید، به جستوجو ابزارهای صلح‌آمیز باشند.»

اینشتین و همکارانش بیشتر از هر چیزی روی قوت بمب‌های هیدروژنی اصرار کردند که آن‌قدر شدید است که می‌تواند نسل بشر را نابود کند. تعداد افرادی که براثر انفجار اولیه سلاح های هیدروژنی جان خود را از دست می دهند، در قیاس با تعداد زیاد بیشتری که براثر زجر آهسته ناشی از بیماری‌ها و پیامدهای انفجار جان خواهند داد، ناچیز خواهد می بود.

درحالی‌که از زمان جنگ جهانی دوم سلاح هسته‌ای بر سر مردم انداخته نشده و تهدید جنگ سرد زمان‌ها است از بین رفته، سخنان انیشتین هم چنان صادق است.