پژوهش جدید: چگالی انرژی تاریک در جهانهای موازی شانس حیات بیگانه را افزایش میدهد

یک مطالعه تازه که در سیزدهم نوامبر منتشر شده است، فرضیه وجود حیات بیگانه را در مقیاس چندجهانی با محاسبه تفاوت در چگالی انرژی تاریک بازبینی میکند. انرژی تاریک نیرویی اسرارآمیز است که شدت انبساط جهان را افزایش میدهد و میتواند بر تعداد ستارههایی که در جهانهای موازی گوناگون شکل میگیرند تأثیر بگذارد.

مدل پیشنهادی نشان میدهد که چگالی بهینه انرژی تاریک در یک جهان علتی باعث میشود ۲۷ درصد از ماده غیرتاریک به ستاره تبدیل شود؛ در حالی که در جهان ما تنها ۲۳ درصد از این ماده ستارهزایی میکند. این تفاوت باعث میشود تعداد ستارهها در جهان ما کمتر باشد و در نتیجه موقعیتهای کمتری برای ظهور حیات بیگانه وجود داشته باشد.

یافتههای این تحقیق کاملا فرضی و بر پایه نظریه چندجهانی استوارند که خود نیز یک نظریه فرضی با فاصله زیادی از اثبات است. با این حال، لوکاس لومبریزر، کیهانشناس دانشگاه ژنو سوئیس و یکی از نویسندگان مقاله، معتقد است که پیادهسازی چنین مدلی برای بررسی ظهور حیات در جهانهای گوناگون و پاسخ به سوالات بنیادین درباره جهان ما، میتواند شوقانگیز باشد.

انرژی تاریک بر اساس دادههای فعلی، ماده یا نیرویی ناشناخته است که برخلاف گرانش عمل کرده و عامل انبساط فضازمان محسوب میشود. ستارهشناسان معتقدند انرژی تاریک وجود دارد زیرا شدت انبساط جهان در حال افزایش است، اما هنوز هیچ درک کامل و راحتای از ماهیت این پدیده ندارند.

مقدار انرژی تاریک در جهانهای موازی مختلف میتواند بر شدت انبساط کیهانی و شکلگیری ستارهها اثر بگذارد. اگر جهانی انرژی تاریک کمتری نسبت به جهان ما داشته باشد، با شدت آهستهتری منبسط میشود و گرانش باعث فروپاشی ساختارهای بزرگمقیاس مانند خوشههای ستارهای، کهکشانها و ابرخوشهها شده و شدت ستارهزایی کاهش مییابد. در مقابل، اگر جهانی انرژی تاریک بیشتری داشته باشد، شکلگیری ستارهها با توزیع ماده در سطح گستردهتر و امکان راهاندازی ساختارهای ستارهای بزرگتر افزایش مییابد.

با این حال، مقدار بسیار زیاد انرژی تاریک میتواند باعث شود جهان با شدت بیشتری منبسط شده و با پراکنده شدن ماده، میزان شکلگیری ستارهها به وضوح کاهش یابد. در نتیجه، مدل جدید چگالی بهینه انرژی تاریک را محاسبه میکند که میتواند شدت ستارهزایی را به حداکثر برساند. این چگالی اندکی بیشتر از چگالی جهان ماست. بدین ترتیب، موجودات هوشمند در جهانهای دیگر شانس بیشتری برای یافتن یکدیگر خواهند داشت.