نقش پیچیده تنهایی در ابتلا به ۲۶ بیماری شایع_تونل زمان

این ایده که تنهایی به ابراز برخی مشکلات سلامتی منجر می‌بشود، اکنون زیر سوال رفته است. هرچند تنهایی با طیف وسیعی از پیامدهای سلامت جسمی، ازجمله افزایش خطر مرگ زودرس ربط دارد، مطالعه‌ای تازه مشخص می کند که تنهابودن امکان پذیر با تعداد بسیاری از مشکلاتی که قبلا فکر می‌شد عامل ایجادشان است، فقط همبسته باشد.

ربط اجتماعی برای سلامت روان و توانایی ما برای رشد الزامی است. بااین‌حال به‌نظر می‌رسد که تنهایی، حس دردناکی که از قطع ربط اجتماعی ناشی می‌بشود، با گذشت زمان تعداد بیشتری از مردم در سراسر جهان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

ژانگ و همکارانش برای فهمیدن زیاد تر چگونگی تأثیر تنهایی بر سلامت، داده‌های چندین پایگاه داده‌ی زیست‌پزشکی، از جمله اطلاعات پزشکی ۴۷۶٬۱۰۰ نفر در بریتانیا، ۱۶هزار نفر در چین و ۱۴هزار نفر در ایالات متحده را تجزیه‌و‌تحلیل کردند. محققان دریافتند که شرکت‌کنندگانی که حس تنهایی می‌کردند، در ۳۰ مورد از ۵۶ بیماری، از سرطان گرفته تا بیماری‌های دستگاه گوارش، در معرض خطر بیشتری بودند.

سپس محققان دور دوم تجزیه و تحلیل آماری را روی ۲۶ مورد از ۳۰ بیماری انجام دادند و روی گروهی از شرکت‌کنندگان که داده‌های ژنتیکی آن‌ها در دسترس می بود، تمرکز کردند. نتایج نشان داد که زیاد تر بیماری‌ها در واقع ناشی از تنهایی نبوده است. این مشکلات سلامتی، از جمله بیماری‌های قلبی عروقی، چاقی و دیابت نوع ۲، فقط در کنار تنهایی رخ داده‌اند. اما تا این مدت هم تنهایی می‌تواند نقشی در تشکیل شش بیماری شامل افسردگی، کم‌کاری تیروئید، آسم، آپنه خواب، سوء‌مصرف مواد و افت شنوایی، داشته باشد.

به حرف های‌ی یو هه از دانشگاه پزشکی گوانگژو، یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مداخلات در دنیای واقعی دارند و اشکار می‌کنند رسیدگی به تنهایی مهم است؛ اما تنها عامل پیشگیری از بیماری‌ها نیست. او او گفت مقامات بهداشت عمومی نیز باید بر بهبود خدمات سلامت روان و ترویج سبک زندگی سالم تمرکز کنند.

دیوید اسبارا، از دانشگاه آریزونا، می‌گوید مطالعه‌ی تازه به ما در نحوه‌ی تفکر در رابطه اهداف بهداشت عمومی برای افت تنهایی برای بهبود سلامت انسان پشتیبانی می‌کند. اسبارا می‌گوید: «مطمئناً، تنهایی به‌خودی‌خود زیاد آزاردهنده است و به نظر می‌رسد به طور علّی با ظهور دوره‌های افسردگی مرتبط باشد، اما از نظر ربط با سلامتی، برخی از ارزشمندترین یافته‌ها در این عرصه نیاز به بازنگری دارند. این مهم است که بفهمیم در کجا اثرات علی و در کجا همبستگی وجود دارد.»

اسبارا می‌افزاید برای تعیین این که آیا تنهایی علتایجاد بیماری خاصی می‌بشود یا خیر، محققان باید بازدید کنند که آیا داشتن ربط اجتماعی بهتر به بهبود سلامت منجر می‌بشود یا خیر.