تعداد زیادی از سگ‌های رباتیک و ربات‌های چهارپا می‌توانند بر روی زمین‌های ناهموار یا شیب‌دار حرکت کنند، اما تنها در صورتی که سطح زیر پای آن‌ها سفت و استحکام داشته باشد؛ به عبارت دیگر، در محیط‌های لغزنده یا گل‌آلود یا لیز می‌خورند یا کاملا از کار می‌افتند. مهندسان با الهام از گوزن‌ها و حیواناتی که در زیستگاه‌های باتلاقی زندگی می‌کنند، سم‌هایی برای این ربات‌ها طراحی کرده‌اند.
بر اساس گزارش پاپولار ساینس، محققان دانشگاه فناوری تالین در استونی یک کلاس جدید از پاه‌ای رباتیک را توسعه داده‌اند که به طور قابل‌توجه‌ی حرکت ربات‌ها را در زمین‌های نامناسب مانند گل و برف بهبود می‌بخشد. این پاها به سگ‌های رباتیک امکان می‌دهد تا کار‌های متنوعی از جمله راه‌رفتن در طبیعت، پشتیبانی از کشاورزان و عملیات نجات در جنگل‌ها و محیط‌های صعب‌العبور را انجام دهند.
سگ‌های رباتیک با سم‌های مشابه گوزن‌ها
محققان می‌گویند زمین‌های گل‌آلود و لغزنده برای ربات‌ها، حیوانات و حتی انسان‌ها دشوار‌ترین مسیر‌ها هستند و اکثر ربات‌ها نمی‌توانند به طیف وسیعی از محیط‌های بسیار مهم از جمله تالاب‌ها، باتلاق‌ها، مرداب‌های ساحلی، مصب‌های رودخانه‌ها و مزارع که در طبیعت فرا‌وان هستند، دسترسی پیدا کنند.
سیمون گودون، دانشجوی دکتری بیوروباتیک دانشگاه فناوری تالین، برای برطرف کردن این چالش، سم‌هایی برای ربات‌ها تدوین کرده که مزایای عمده‌ای دارند، به‌ویژه وقتی ربات بخواهد روی گل برود. آزمایشات بر روی پای گوزن واقعی در شرایط آزمایشگاه‌ی نشان داده است که این حیوانات در این کار مهارت کامل دارند. سم‌های شکافته گوزن‌ها در هنگام پاگذاشتن روی گل‌ولای منبسط و منقبض می‌شوند و سطح تماس آن‌ها افزایش و کاهش می‌یابد. قطعا بزرگ‌ترین مزیت آن‌ها این است که سم‌های شکافته بر نیروی مکش زمین گلی غلبه می‌کنند.
برای درک مکانیسم سم‌ها، می‌توان آن را به فنجان بادکش تشبیه کرد؛ وقتی فنجان بادکش روی بدن قرار می‌گیرد، گوشت را به داخل می‌کشد، اما اگر انگشت خود را درون فنجان بگذارید، تمام نیروی مکش تخلیه می‌شود؛ شکاف سم نیز همین کار را با گل انجام می‌دهد و از چسبیدن به پای حیوان جلوگیری می‌کند.
محققان اکنون پاه‌ای رباتیک را با الهام از این سم‌ها گسترش داده‌اند. آزمایش‌ها روی سطوح گل‌آلود نشان داد که این پاه‌ای جدید نیروی مکش را به نصف کاهش می‌دهند، به طوری که مصرف انرژی ربات تا ۷۰ درصد کمتر می‌شود.
یافته‌های محققان در مجله بایواینسپیرشن و بیومیمیتیکس منتشر شده است.