>> تحقیق جامع نیویورک تنبیه فیزیکی کودک در تمام سطوح درآمدی پیامدهای مخرب یکسانی دارد > یک مطالعه گسترده و جدید محققان دانشگاه نیویورک (NYU) نشان میدهد که تنبیه بدنی کودکان، صرفنظر از سطح درآمد کشورها، با عواقب منفی عمیق و گستردهای همراه است.
این تحقیق که نتایج ۱۹۵ پژوهش مستقل را در بازه زمانی ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴ تحلیل کرده، باور رایج مبنی بر اینکه اثرات تنبیه فیزیکی در فرهنگها یا شرایط اقتصادی متفاوت ممکن است متفاوت باشد، را به چالش میکشد.
تحلیل متا روی ۹۲ کشور و ۱۹ شاخص رشد کودک تیم پژوهشی با رهبری خورخه کوارتاس، استادیار روانشناسی کاربردی در دانشکده فرهنگ، آموزش و گسترش انسانی استاینهارت دانشگاه نیویورک، دادههای مربوط به ۹۲ کشور با درآمد کم و متوسط را مرور کرد. این مطالعات ۱۹ پیامد حیاتی را در ابعاد روابط والدین و فرزند، سلامت جسمی و روانی، رفتار خشونتآمیز، عملکردهای شناختی و مهارتهای اجتماعی-عاطفی پوشش میدادند.
شواهد قاطع ۱۶ از ۱۹ پیامد به شدت منفی بودند نتایج منتشر شده در مجله معتبر نیچر بیانگر آن است که در ۱۶ مورد از ۱۹ عامل بررسیشده، تنبیه بدنی با نتایج مخرب ارتباط معنادار و قوی داشت. مهمترین این پیامدها عبارتند از تضعیف رابطه والدین و فرزند و افزایش خطر قربانیشدن یا مرتکبشدن به خشونت در آینده (از جمله خشونت علیه همسری در بزرگسالی).
مشکلات سلامت روانی نظیر افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری درونی، در کنار مشکلات سلامت جسمی و اختلال در کیفیت خواب. کاهش عملکرد تحصیلی، اختلال در توسعه زبانی، کارکرد اجرایی و مهارتهای اجتماعی-عاطفی. پذیرش خشونت به عنوان هنجار، مصرف مواد مخدر و بروز رفتارهای ضداجتماعی و تخریبگرایانه. اختلال در رشد اولیه کودک و بروز مشکلات رفتاری بیرونی مانند پرخاشگری.
محققان تأکید کردند که هیچ اثری از تنبیه فیزیکی بر روی تواناییهای شناختی کلی، مهارتهای حرکتی و شغلهای آینده مشاهده نشد، اما مهمتر از آن، هیچ پیامد مثبتی در هیچکدام از تحلیلها ثبت نگردید. ضرورت اقدام جهانی برای ممنوعیت قانونی استاد کوارتاس در تشریح نتایج بیان میکند استحکام و یکپارچگی این یافتهها در سراسر جغرافیا و اقتصادها، صدمهزایی جهانی ناشی از تنبیه فیزیکی برای کودکان و نوجوانان را ثابت میکند.
این واقعیت ضرورت فوری تدوین و اجرای استراتژیهای پیشگیرانه و قانونی در سطح بینالمللی را میطلبد. این تحقیق در پیادهسازی اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد (SDG 16.2) برای پایان دادن به خشونت علیه کودکان، نقش راهبردی دارد. تا کنون ۶۵ کشور ممنوعیت کامل یا جزئی تنبیه بدنی را تصویب کردهاند، اگرچه اکثریت این قوانین در کشورهای پردرآمد اجرا شده است.
نتایج این مطالعه استدلال قوی برای گسترش این ممنوعیتها به کشورهای کمدرآمد و متوسط فراهم میآورد. متن کامل این مقاله پژوهشی در مجله نیچر و گزارش خلاصه آن در ساینس دیلی در دسترس است. >>





