چرا بمب افکن های تازه شدت کمتری دارند؟_تونل زمان

نیروی هوایی ایالات متحده وقتی بمب افکن هایی داشت که می توانستند به شدت ۲ ماخ یا زیاد تر برسند، از جمله اولین هواپیمای جهان در این کلاس، B-58، که مرزهای هوانوردی فراصوت را جابجا کرد. یکی از تاثیرگذارترین بمب افکن های فراصوت در همه دوران ها، این بمب افکن از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ در خدمت می بود. سپس از B-58 نوبت به FB-111A با بال چرخشی رسید، که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۱ توانست با شدت ۲.۱۵ ماخ پرواز کند.

FB-111A با بمب افکن کندتر B-1B جانشین شد که تا این مدت در خدمت است. B-2 که برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ آنلاین شد نیز در ادامه از راه رسید و B-21 Raider ساخت نورثروپ گرومن که اکنون در حال گسترش است نیز سپس از B-2 به ناوگان بمب افکن های ایالات متحده پیوست. هر دوی این بمب افکن ها مادون صوت می باشند.

دور از انتظار است که نیروی هوایی ایالات متحده یک بمب افکن سرنشین دار دیگر با شدت ۲ ماخ را عملیاتی کند. ازمایش ها تازه نشان می دهد که بدون پنهانکاری، بمب افکن های استراتژیک به گمان زیاد در آسمان دشمنان نزدیک به همتای خود پرواز نمی کنند. منفعت گیری روسیه از بمب افکن های استراتژیک بر فراز سوریه در روبه رو غیبت آنها در آسمان اوکراین از زمان تهاجم گسترده فوریه ۲۰۲۲، به این حقیقت اشاره دارد.

حتی قبل از دعوا روسیه به اوکراین، نیروی هوایی ایالات متحده هیچ برنامه ای برای بمب افکن فراصوت تازه نداشت. B-21 دارای شدت ۰.۸ ماخ یا سرعتی تقریباً شبیه B-52 است. او گفت و گو بر سر جنگنده های نسل ششم بدون خلبان در جریان است، اما B-21 چه خدمه داشته باشد چه نداشته باشد، نشان دهنده آینده ای کند برای بمب افکن ها است.

یک محیط مملو از موشک های زمین به هوا

هنگامی که نیروی هوایی ایالات متحده بمب افکن B-58 Hustler را در سال ۱۹۶۰ در خط پرواز قرار داد، موشک های زمین به هوای چین و شوروی یا SAM ها چشم به راه بودند. SA-2A Guideline SAM که برای اولین بار در سال ۱۹۵۹ به کار گرفته شد و در آن زمان دو شکار موفق در کارنامه داشت، می توانست هواپیماهایی را که تا سقف پرواز B-58 پرواز می کردند، مقصد قرار داده و سرنگون کند. جواب به این سیستم ها، تحول از بمباران های سریع و ارتفاع بلند به ارتفاع پایین و شدت بالا می بود، و B-58 در ارتفاعات پایین دارای سرعتی کمتر از شدت صوت می بود. این بمب افکن هیچ زمان در جنگ منفعت گیری نشد.

جانشین B-58، بمب افکن FB-111A، برای جمینگ سیگنال های دشمن طراحی شده می بود و دارای رادار تعقیب عوارض زمین برای ماموریت های در ارتفاع پایین می بود. از آن زمان به سپس، موشک‌های ضدهوایی پیچیده‌تر شده و برد بیشتری اشکار کردند. در آوریل ۲۰۲۴، اوکراین ادعا کرد که یک بمب افکن راهبردی Tupolev Tu-22M3 روسیه که در دهه ۱۹۶۰ طراحی شده می بود، را توسط یک موشک روزآمد شده اس-۲۰۰ متعلق به شوروی اسبق، زمان پرواز در نزدیکی استاوروپل، بیشتر از ۳۲۰ کیلومتری پشت مرزهای روسیه، سرنگون کرده است. این پیروزی شانسی نبوده است – اوکراینی ها چند هفته قبل حرف های بودند که یک هواپیمای راداری A-50 روسی را با موشکی شبیه سرنگون کرده اند.

در حالی که روسیه با تهدید موشک زمین به هوای مقداری در سوریه روبه رو می بود و بدون هراس پروازهایش را انجام می داد، دعوا اش به اوکراین مشخص می کند که بمب‌افکن‌های استراتژیک طراحی‌شده بدون پنهانکاری باید به شلیک کننده موشک از فاصله دور تبدیل شوند، یا این که در ارتفاع زیاد پایین بمانند.

فدا کردن شدت برای پنهانکاری

با پیشرفت فناوری رادار، اصرار مهم در طراحی بمب افکن ها از شدت حداکثری به افت سطح مقطع راداری تحول کرد. برنامه B-1 Lancer در دهه ۱۹۷۰ به گفتن یک بمب افکن استراتژیک با شدت ۲ ماخ اغاز شد. این برنامه در سال ۱۹۷۷ با افت بودجه روبه رو شد، اما در دهه ۱۹۸۰ مجدد به گفتن یک بمب افکن پنهانکارتر با سطح پرواز پایین تر ظاهر شد. بازطراحی B-1 برای این که در رادار دشمن کمتر قابل مشاهده باشد، الزام تحول در ورودی‌های هوا می بود که حداکثر شدت را به ۱.۲۵ ماخ افت داد. این تحول قابل دقت می بود – این تغییرات به افت سطح مقطع راداری آن تا ضریب ۱۰ پشتیبانی کرد.

می توان هم پنهانکاری داشت و هم شدت، حداقل تا حدی. F-22 Raptor به شدت ۲.۲۵ ماخ می رسد و در برخی فرکانس ها دارای برگشت ردپای رادار برابر با یک تیله فلزی است. با این حال، این بمب افکن تنها می تواند ۹۰۰ کیلوگرم بمب در محفظه داخلی اش حمل کند. B-2 Spirit، یکی از بهترین بمب افکن های پنهانکار آمریکا، یک هواپیمای مادون صوت است، اما بیشتر از ۱۸ تن بمب را برای بیشتر از ۹,۵۰۰ کیلومتر حمل می کند.

بمب افکن ها گران می باشند

ساخت بمب افکن ها زیاد پرهزینه است و موشک ها می توانند برخی از ماموریت ها را با هزینه کمتری انجام بدهند. پروژه XB-70 اولین پروژه ای می بود که به همین خاطر کنسل شد.

XB-70 در دهه ۱۹۵۰ به گونه ای طراحی شد که یک بمب افکن با شدت ۳ ماخ باشد، اما گسترش موشک بالستیک قاره پیما علتشد رئیس جمهور دوایت دی. آیزنهاور ادامه گسترش این بمب افکن را لغو کند. جان اف کندی این پروژه را در اغاز دهه ۱۹۶۰ احیا کرد، اما فقط برای تشکیل دو هواپیما برای جمع آوری داده ها در رابطه پرواز با شدت بالا.

تامین مالی گسترش B-1 در دهه سپس او گفت و گو برانگیز می بود و B-2 بیشتر از ۱.۱۵۷ میلیارد دلار برای هر فروند در سال ۱۹۹۸ هزینه داشت (۲.۲۴ میلیارد دلار امروز). در نتیجه، هزینه‌های گسترش B-21 تازه زیاد او گفت و گو برانگیز و بالا بوده است و سازنده آن، نورثروپ گرومن، تصریح می‌کند که اولین بمب‌افکن تازه با بودجه کمتری نسبت به عدد در نظر گرفته شده تحویل داده شد. با این حال، بمب‌افکن‌ها گران می باشند، طراحی و اراعه آن ها به زمان نسبتاً طویل نیاز داشته، و B-21، همانند XB-70 پیش از آن، به گمان زیادً قبل از آخر دوره تولیدش، قدیمی خواهد شد.

شدت ۲ ماخ اکنون شدت پایینی است

نیروی هوایی ایالات متحده و سایرین در سراسر جهان اکنون بر نیاز به بمب افکن های استراتژیک با قابلیت شلیک دور ایستا – توانایی شلیک از فاصله دور – اصرار دارند. B-2 می تواند تا ۲۴ موشک AGM-158 Joint Air to Surface Standoff را با وزن ۴۵۰ کیلوگرم حمل کند که اهدافی را تا ۳۲۰ کیلومتر دورتر مورد اصابت قرار می دهد.

قدم بعدی در دعوا استراتژیک با شدت ۲ ماخ یا زیاد تر، موشک مافوق صوت است که می تواند به شدت ۵ ماخ یا بالاتر برسد. این چنین موشک هایی در ایالات متحده و چندین سرزمین دیگر از جمله کره شمالی و چین در دست گسترش می باشند. روسیه مرتباً موشک کینژال خود را که دارای شدت کروز مافوق صوت است، علیه اوکراین منفعت گیری می کند. اولین موشک سطحی پرتاب شده جهان از روی خشمگینی، اورشنیک می بود که در نوامبر ۲۰۲۴ علیه کی‌یف مورد منفعت گیری قرار گرفت.

ترکیب شدت بالا و هزینه کمتر موشک ها همراه با صدمه پذیری هواپیماها ضمانت می کند که نیاز به بمب افکن ها با شدت ۲ ماخ آخر یافته است. سوال بعدی این است که آیا کابین خلبان نیز در شرف قدیمی شدن است یا نه؟ B-21 اکنون برای عملیات با سرنشین و بدون سرنشین طراحی شده است.