اگر آستانه درد پایینی دارد، ممکن است ژن نئاندرتال را به ارث برده باشید

بر کسی پوشیده نیست که انسان مدرن و نئاندرتال‌ها به‌طور منظم با یکدیگر آمیزش داشتند و این ارتباطات ماقبل تاریخ بین آن‌ها، عواقب ژنتیکی برای گونه‌ی ما درپی داشته است. اکنون، تحقیقات نشان می‌دهد که می‌توانیم آستانه‌ی تحمل درد را نیز به فهرست مواردی اضافه کنیم که آمیزش بین‌گونه‌ای افسارگسیخته‌ی انسان‌های باستانی ممکن است بر آن تاثیر گذاشته باشد.

محققان در مطالعه‌ی جدید که شامل آزمایش بیش از هفت هزار نفر بود، کشف کردند که افراد حامل سه واریانت ژنی نئاندرتال نسبت به برخی از انواع درد، مثلاً سوزش پوست، حساس‌تر هستند. تیم همچنین کشف کرد که این واریانت (در ژن SCN9A) در جوامعی با نسبت‌‌های بیشتری از اجداد بومی آمریکایی رایج‌تر است.

ژن SCN9A پروتئین‌های انتقال‌دهنده‌ی یون‌های سدیم به سلول‌ها را رمزگذاری می‌کند و در نورون‌های حسی بیان می‌شود. واریانت‌های این ژن (M932L، V991L، و D1908G) در ژنوم نئاندرتال‌ها وجود داشت و ارتباطش با آستانه تحمل درد پایین انسان قبلاً کشف شده بود. با این حال، پاسخ‌های حسی خاصِ تحت‌تأثیر آن‌ها قبلاً شناخته نشده بود.

علاوه‌براین، محققان با بررسی نمونه‌های ژنتیکی ۵۹۷۱ نفر از برزیل، شیلی، کلمبیا، مکزیک و پرو اثبات کردند که سه واریانت ژنی نئاندرتال در جوامعی با بالاترین نسبت تبار بومیان آمریکایی شایع‌تر است. به عنوان مثال، بیشترین فراوانی واریانت D1908G در جمعیت پرویی دیده شد که با نسبت متوسط ۶۶ درصد، بالاترین درصد تبار بومی آمریکایی را دارند.

پیر فاکس، نویسنده اول مطالعه، به لایوساینس گفت: «فراوانی بسیار واریانت ژنی نئاندرتال در افرادی با تبار آمریکایی بومی را می‌توان با سناریویی توضیح داد که در آن نئاندرتال‌های حامل این واریانت‌ها با انسان‌های مدرنی که در نهایت به قاره‌ی آمریکا مهاجرت کردند، تولید مثل کردند.»

در وهله اول نیاز است که مشخص شود چرا نئاندرتال‌ها حساسیت بیشتری نسبت به درد داشتند. این امکان وجود دارد که حساسیت در برابر درد به محافظت از آن‌ها در برابر آسیب کمک می‌کرد و در نتیجه برای حفظ بقا مفید بود، اما بدون انجام تحقیقات بیشتر نمی‌توان مطمئن شد.

دکتر کاستوب آدیکاری، نویسنده همکار، در بیانیه‌ای گفت: «حساسیت به درد یکی از ویژگی‌های مهم برای حفظ بقا است و به انسان توانایی می‌دهد تا از دردهایی با آسیب جدی اجتناب کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که ممکن است نئاندرتال‌ها به انواع خاصی از درد حساس‌تر بوده‌ باشند، اما برای فهمیدن دلیل این موضوع و اینکه آیا واریانت‌های ژنتیکی خاص از نظر تکاملی سودمند بوده‌اند یا خیر، به تحقیقات بیشتری نیاز است.»

گذشته از آستانه‌ی تحمل درد پایین، ممکن است آثار وراثتی و ارتباط ژنتیکی ما با اجداد نئاندرتالمان بر آناتومی بینی، حساسیت ما به کووید ۱۹ و احتمال ابتلا به «بیماری وایکینگ» نیز تأثیر گذاشته باشد. به نظر می‌رسد که ژن اجداد نئاندرتال مسئول خیلی چیزها است.

مطالعه در مجله Communications Biology منتشر شده است.