انسان‌ها قهرمان دو استقامت می باشند؛ اما لوسی نمی‌توانست به پای ما برسد_تونل زمان

گروه پژوهشگران یک مدل دیجیتالی سه‌بعدی از اسکلت «لوسی» ساختند. لوسی مثالای تقریباً کامل از گونه‌ی استرالوپیتکوس آفارنسیس است که با نزدیک به ۳٫۲ میلیون سال قدمت، نزدیک به ۵۰ سال پیش در اتیوپی کشف شد. پژوهشگران از ویژگی‌های عضلانی میمون‌های امروزی و اندازه‌گیری سطح استخوان‌های لوسی منفعت گیری کردند تا توده‌ی عضلانی این گونه را تخمین بزنند. سپس، با پشتیبانی همانند‌ساز کامپیوتری، مدل دیجیتالی لوسی را به حرکت درآورده و کارکرد آن را با مدل دیجیتالی انسان نوین قیاس کردند.

نتایج همانند‌سازی نشان داد که لوسی حتی با وجود این که فاقد تاندون آشیل بلندتر و فیبر عضلانی مختصر‌تر می بود، توانایی دویدن روی دو پا را داشت. به نظر می‌رسد وجود تاندون آشیل بلندتر و فیبر عضلانی مختصر‌تر، در دوی استقامتی انسان‌های مدرن مؤثر باشد. اما شدت نقطه‌ی قوت لوسی نبوده است؛ او کند راه می‌رفت.

حتی وقتی که پژوهشگران عضلات لوسی را همانند به انسان‌های نوین بازسازی کردند، شدت او از پنج متر بر ثانیه فراتر نمی‌رفت. در قیاس، مدل انسان نوین با سرعتی نزدیک به هشت متر بر ثانیه می‌دوید. حتی وقتی که تأثیر اندازه‌ی بدن از مدل‌سازی حذف شد، باز هم شدت لوسی کمتر از انسان‌های نوین می بود. این یافته مشخص می کند که نسبت‌های بدنی لوسی علت مهم این محدودیت بوده است. بیتس توضیح می‌دهد: «حتی اگر همه عضلاتش را تحکیم کنید، باز هم کندتر از انسان نوین می بود.»

در مرحله‌ی سپس، پژوهشگران تأثیر عضلات گوناگون بر مصرف انرژی زمان دویدن را بازدید کردند. وقتی که عضلات مچ پای شبیه انسان‌های نوین به مدل لوسی اضافه شد، مقدار مصرف انرژی او نیز همانند حیواناتی با اندازه‌ی شبیه، تحول کرد. اما هنگامی عضلاتش با عضلات میمون‌ها جانشین شد، دویدن برای لوسی دشوارتر و از نظر انرژی پرهزینه‌تر شد. این یافته مشخص می کند که تغییرات در تاندون آشیل و عضلات اطراف آن، نقش مهمی در توانایی انسان‌های نوین برای دویدن طویل داشته است.

در ادامه، پژوهشگران تصمیم دارند بازدید کنند که چطور عواملی همانند خستگی و سختی واردشده بر استخوان‌ها، توانایی دویدن لوسی را تحت تأثیر قرار می‌داد.