اجداد ما با سه گروه از انسان‌تباران دنیسووا زادوولد داشتند_تونل زمان

شواهد مشخص می کند که دنیسوواهای اولیه در وقتی نزدیک به ۴۰۹ هزار تا ۲۲۲ هزار سال پیش، در منطقه‌ی آلتای به چندین شاخه‌ی گوناگون تقسیم شدند. به نظر می‌رسد قدیمی‌ترین شاخه از این جمعیت‌ها با اجداد باستانی بومیان آسیای شرقی امروزی آمیزش داشته‌اند، درحالی‌که دی‌ان‌ای دو شاخه‌ی دیگر از دنیسوواها، در ژنوم اهالی بومی پاپوآ یافت شده است.

مسئله‌ی دلنشین این است که دنیسوواها، صدها هزار سال سریعتر از انسان‌های امروزی داخل اوراسیا شده و در طی این زمان، توانسته بودند به سازگاری‌های ژنتیکی خاصی برای بقا در محیط‌های دشوار، از فلات‌های مرتفع گرفته تا جلگه‌های گسترده و سرد، دست یابند. به نظر می‌رسد انسان خردمند نیز از طریق آمیزش با آن‌ها، برخی از این ژن‌های سودمند را دریافت کرده است.

اونگارو توضیح می‌دهد: «یکی از میراث سودمند، یک جایگاه کروموزومی است که تحمل بدن به افتاکسیژن (هیپوکسی) را افزایش می‌دهد و در جوامع تبتی دیده می‌بشود.» این ژن، موسوم به EPAS1، از جمعیت دنیسوواهایی به ارث رسیده که با آسیایی‌های شرقی آمیزش داشته‌اند.

نویسندگان مطالعه این چنین به مثالی دیگر از ورود ژن‌های سازگارکننده اشاره کرده‌اند که به سوخت‌و‌ساز لیپید در اینوئیت‌های گرینلند (اسکیموها) مربوط می‌بشود. اینوئیت‌ها دارای هاپلوتیپ (ترکیبی از ژن‌های هم‌ردیف) زیاد متغیری در ناحیه ژنی TBX15/WARS2 می باشند که به گمان زیادً از طریق آمیزش با دنیسوواها، داخل ژنوم انسان‌های امروزی شده است.

اونگارو توضیح می‌دهد که سازگاری ژنتیکی، نحوه‌ی تجزیه چربی‌ها را در بدن تحول می‌دهد و در نهایت با تحریک نسبت به سرما، به اینوئیت‌ها در مناطق قطبی پشتیبانی می‌کند که از طریق این چنین تغییراتی، گرمای بدن خود را نگه داری کنند. در نتیجه، ژن‌های به‌ارث‌رسیده از دنیسوواها برای اینوئیت‌ها نیز مزیت سازگاری با شرایط سخت شمالگان را به همراه داشته است.

مطالعه در مجله Nature Genetics انتشار شده است.