در طبیعت به گمان زیادً زمان برای برخی از افراد کند پیش می‌رود

آیا تا به حال این حس را به شما دست داده است که ساعات کافی در روز وجود ندارد؟ زندگی شهری به نوعی مشغله‌های بسیاری را برای انسان‌ها به‌وجود می‌آورد که رسیدگی به همه آن‌ها احتمالا زمان بسیاری بخواهد. اما سپس از این مشغله‌ها، هنگامی به حومه شهر و طبیعت می‌روید، یک دفعه همه چیز کندتر و آرام‌تر به نظر می‌رسد؛ انگار که شدت زمان کندتر شده است. این فقط یک حس ساده نیست و از نظر علمی نیز ثابت شده است؛ تحقیقات تازه نشان داده‌اند که طبیعت می‌تواند حس زمان ما را تنظیم کند.

برای تعداد بسیاری از ما، ترکیبی از مسائل کاری، خانه و خانواده به این معنی است که همیشه حس می‌کنیم زمان کافی نداریم. فقر وقتی نیز توسط فناوری های دیجیتال تشدید شده است. اتصال دائم به اینترنت، ساعات کاری را افزایش می دهد و می‌تواند روی تفریحات و اوقات فراغت ما تأثیر منفی بگذارد.

تحقیقات تازه نشان می دهد که پادزهر افتزمان ما امکان پذیر در طبیعت نهفته باشد. روانشناس ریچارد کوریا، از دانشگاه تورکو فنلاند، بر این باور است که وجود در طبیعت به گمان زیادً می‌تواند نحوه توانایی زمان را تحول دهد و احتمالا حتی این حس به ما دست دهد که در طول روز زمان بسیاری داریم.

کوریا ازمایش ها افراد را برای انجام انواع گوناگون ماموریت های در محیط‌های شهری و طبیعی، قیاس کرد. این مطالعات نشان داد که مردم در قیاس با وقتی که در یک محیط شهری بودند، حس افزایش زمان را در زمان وجود در طبیعت گزارش می‌دادند.

برای مثال، مردم زیاد تر گمان دارد که پیاده‌روی در طبیعت را طویل‌تر از پیاده‌روی به همان طول در شهر فهمیدن کنند. به طور شبیه، مردم گزارش خواهند داد که در طبیعت و میانه انجام ماموریت های، زمان را کندتر از محیط‌های شهری حس می‌کنند.

برنامه‌ریزی عمیق برای زمان آینده در طبیعت

این فقط حس ما از زمان آنی نیست که توسط جهان طبیعی تحول می کند، بلکه حس ما نسبت به آینده را نیز تحول می‌دهد. تحقیقات نشان خواهند داد که گذراندن زمان در طبیعت به تحول تمرکز ما از لحظه سریع به آینده پشتیبانی می‌کند. به این علت، طبیعت به‌جای تمرکز بر استرس ناشی از زمان، به ما پشتیبانی می‌کند تا نیازها و اهداف مهم‌تری را برای آینده خود متصور شویم.

این نوشته می‌تواند به ما پشتیبانی کند تا عمل های خود را برتری‌بندی کنیم و به اهداف طویل مدت خود برسیم؛ درست برعکس زمان‌هایی که در محیط شهری «فقط برای از بین بردن نیازهای اولیه» برنامه‌ریزی می‌کنیم.

این کار تا حدی به این علت است که به گمان زیادً گذراندن زمان در محیط‌های سرسبز علتمی‌بشود کمتر تکانشگر باشیم و رضایت سریع را به سود پاداش‌های طویل مدت به تاخیر بیندازیم.

این پژوهش در ژورنال British Ecological Society انتشار شده است.