ستاره‌شناس‌ها بزرگ‌ترین جسم شناخته‌شده در کیهان را شناسایی کرده‌اند_تونل زمان

ستاره‌شناس‌ها بزرگ‌ترین ساختار شناخته‌شده در کیهان را با قطر ۱٫۴ میلیارد سال نوری یافته‌اند. این ساختار نزدیک به ۷۰ ابرخوشه کهکشانی دارد و جرم آن صدها هزار بار از کهکشانی منفرد همانند راه شیری زیاد تر است.

به‌گزارش نیوساینتیست، هانس بورینگر از مؤسسه‌ی فیزیک ماکس پلانک در مونیخ آلمان و همکارانش، ساختار کیهانی تازه کشف‌شده را کیپو (Quipu) نامیده‌اند که برگرفته از سیستم شمارش اینکایی ساخته‌شده از طناب‌های گرده‌خورده است. بورینگر وقتی که در رصدخانه جنوبی اروپا کار می‌کرد، این طناب‌ها را در موزه‌ای در نزدیکی سانتیاگو شیلی دید و فکر کرد که شباهت بسیاری به ساختار کیپو دارند؛ چون شامل یک قسمت مهم ضخیم‌تر و چندین انشعاب نازک‌تر است.

در فواصل بزرگ، کهکشان‌ها می‌توانند به طور خوشه‌هایی در کنار هم قرار گیرند که خود می‌توانند با هم در ابرخوشه‌های بزرگ‌تر دسته‌بندی شوند. ستاره‌شناس‌ها قبلا از چند مورد از این ابرخوشه‌ها نقشه‌برداری کرده و دریافته‌اند که آن‌ها زیاد تر به شکل قوس‌ها یا دیوارهای عظیم به یکدیگر متصل خواهد شد؛ همانند دیوار بزرگ اسلوان یا ابرخوشه‌ی لانیا‌کیا که پیش از این، بزرگ‌ترین ساختارهای شناخته‌شده در جهان بودند.

بورینگر و گروهش برای یافتن کیپو داده‌های ماهواره آلمانی پرتو ایکس ROSAT را تجزیه و تحلیل کردند و به بازدید خوشه‌های کهکشانی در فاصله‌ی چند صد میلیون سال نوری از زمین پرداختند. آن‌ها با منفعت گیری از الگوریتمی که حداکثر فاصله‌ی هر خوشه از فرد دیگر را تعیین می‌کند، اشکار کردند که کدام خوشه‌ها امکان پذیر بخشی از ساختاری بزرگ‌تر باشند. بورینگر می‌گوید: «این ساختار کاملاً آشکار می بود و بلافاصله جلب دقت می‌کند.»

کشف این چنین ساختارهای بزرگی در قبل علتایجاد او گفت و گو‌هایی در بین کیهان‌شناسان شد. برخی از آن‌ها می‌گویند این ساختارها به قدری بزرگ می باشند که یکی از فکر‌های اساسی ما در رابطه جهان به نام اصل کیهان‌شناسی را نقض می‌کنند. بر پایه این فکر، جهان در فواصل زیاد زیاد باید به طور یکنواخت در هر جهت پخش شده باشد.

به‌نظر می‌رسد ابرساختارهای کیهانی که به راه حلهای نابرابر در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، این اصل را نقض می‌کنند؛ اما بورینگر این چنین مشکلی را نمی‌بینید؛ بلکه او استدلال می‌کند که ما فقط باید جهان را در مقیاس‌های بزرگ‌تر درنظر بگیریم و ساختارهای شبیه را می‌توان در دقیق‌ترین همانند‌سازی‌های کیهان‌شناسی یافت. او می‌گوید: مشاهدات در قسمت زیاد کوچکی از کیهان که قبلا انجام شده است می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

الکسیا لوپز از دانشگاه مرکزی لنکاوی بریتانیا می‌گوید بخشی از سردرگمی، ناشی از تعریف مبهم از اصل کیهان‌شناسی است. او می‌گوید: «تا این مدت یک تعریف از اصل کیهان‌شناسی وجود ندارد که همه‌ی کیهان‌شناس‌ها با آن موافق باشد.»

به گفتن مثال، برخی کیهان‌شناسان استدلال می‌کنند که جهان فقط باید در فواصل زیاد تر از بزرگ‌ترین ساختارهایی که می‌بینیم، یکسان به نظر برسد، در حالی که برخی دیگر می‌گویند جهان باید در فواصلی که درواقع توسط این چنین ساختارهای بزرگی به چالش کشیده خواهد شد، یکسان به نظر برسد. سشادری ناداتور از دانشگاه پورتسموث در بریتانیا می‌گوید:

اگرچه به نظر می‌رسد این ساختار جسمی واحد است، اشکار نیست که آیا خوشه‌های حاضر در آن واقعا از نظر گرانشی به یکدیگر متصل می باشند یا خیر. این نوشته می‌تواند با انبساط جهان مشکل‌ساز بشود. برخی از کهکشان‌ها امکان پذیر به جای فروریختن روی خود از یکدیگر دور شوند، در این صورت مطابق برخی تفاسیر واقعا یک ساختار متصل از نظر گرانشی نیست.