[ad_1]
جوندگان باهوش زیاد سریع به فشردن کلید علاقمند شدند، اما بعد از مرحلهی آموزشی، پاداشها پیشبینیناپذیر شد. موشها هر بار کلید را سختی میدادند و از خودشان عکس میگرفتند، اما هر دفعه شکر دریافت نمیکردند. دانشمندان میگویند این نوع دریافت پاداش زیاد کارآمد است و حیوانات برای دریافت مجددی پاداش به ماشینها میچسبند.
اگوستن و آرتور نیز برای دریافت پاداشهای پیشبینینشده پافشاری میکردند. لینیه میگوید این دو حتی بعضی اوقات اوقات شکر را نادیده میگرفتند و به فشردن کلید پاداش ادامه میدادند. شباهت آشکاری بین حرکت ما و این خرموشها وجود دارد، لینیه معتقد است که شرکتهای دیجیتال و رسانههای اجتماعی نیز از همین مفهوم برای جلب دقت مخاطبان منفعت گیری میکنند.
رسانههای اجتماعی بهگفتن «جعبهای برای انسان امروزی»، پاداشهای دورهای و پیشبینیناپذیری را اراعه خواهند داد و ما را به صفحهی نمایش میخکوب میکنند. دانشمندان از مطالعهای که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، نتیجه گرفتند که تعداد بسیاری از داوطلبان انسانی «ترجیح خواهند داد بهجای آنکه با افکارشان تنها بمانند، شوک الکتریکی دریافت کنند.» احتمالا ما هم ترجیح میدهیم هر اهرمی را سختی بدهیم، حتی آنهایی که امکان پذیر علتشوند حس بدی به ما دست بدهد.
اما بعضی اوقات اوقات نشستن و فکر کردن زیاد ازردهکننده میبشود، مخصوصاً هنگامی که میتوانیم به سلفیهای خرموشها بخندیم و از آنها لذت ببریم. لینیه میگوید: «تصاویر زیاد سرگرمکننده و بامزه می باشند و میتوانیم از دیدن این سلفیها در اینستاگرام لذت ببریم.»
[ad_2]
منبع





